Volgens een bericht van de Britse Financial Times van 14 mei was de Azov-staalfabriek in Marioepol vóór het Russisch-Oekraïense conflict een grote exporteur en werd het staal gebruikt in iconische gebouwen zoals de Shard in Londen. Tegenwoordig is dit enorme industriële complex, dat continu gebombardeerd wordt, het laatste deel van de stad dat nog in handen is van Oekraïense strijders.
De staalproductie ligt echter veel lager dan in het verleden, en hoewel sommige exporten zich hebben hersteld, zijn er ook ernstige transportproblemen, zoals verstoringen van de havenactiviteiten en een Russische raketaanval op het spoorwegnet van het land.
De afname van het aanbod is in heel Europa voelbaar, aldus het rapport. Rusland en Oekraïne zijn beide belangrijke staalexporteurs ter wereld. Vóór de oorlog waren de twee landen samen goed voor ongeveer 20 procent van de EU-import van afgewerkt staal, volgens de Confederatie van de Europese Staalindustrie, een brancheorganisatie.
Veel Europese staalproducenten zijn voor grondstoffen zoals metallurgische steenkool en ijzererts afhankelijk van Oekraïne.
Het in Londen genoteerde Oekraïense mijnbouwbedrijf Fira Expo is een belangrijke exporteur van ijzererts. Andere productiebedrijven importeren de platte staalblokken, halffabrikaten en wapeningsstaal van het bedrijf, die worden gebruikt om beton in bouwprojecten te versterken.
Het bedrijf exporteert doorgaans zo'n 50 procent van zijn productie naar de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk, aldus Yuri Ryzhenkov, CEO van Mite Investment Group. "Dit is een groot probleem, vooral voor landen als Italië en het Verenigd Koninkrijk. Veel van hun halffabrikaten komen uit Oekraïne", zei hij.
Marcegalia, een van de grootste staalverwerkende bedrijven in Europa en een langdurige klant van Mite Investment Group, is een van de bedrijven die moet concurreren om alternatieve leveranciers. Gemiddeld werd 60 tot 70 procent van de platte staalblokken van het bedrijf oorspronkelijk uit Oekraïne geïmporteerd.
"Er heerst bijna paniek (in de sector)", aldus de CEO van het bedrijf, Antonio Marcegalia. "Veel grondstoffen zijn moeilijk te vinden."
Ondanks aanvankelijke zorgen over de levering heeft Marcegalia alternatieve bronnen gevonden in Azië, Japan en Australië, en de productie is in al haar fabrieken voortgezet, aldus het rapport.
Geplaatst op: 17 mei 2022